قرآن مجيد که کتاب عشق و محبت و مهر و عطوفت و معرفت و بصيرت است در زمينه مهر ورزي و محبت  حضرت ابراهيم(ع) مي‌فرمايد:
[پس هنگامي که ترس و دلهره از ابراهيم(ع)  برطرف شد و آن مژده به او رسيد با ما درباره قوم لوط (به قصد دفع عذاب از ايشان) به گفتگو پرداخت. به راستي که ابراهيم(ع)  بسيار بردبار و دلسوز و روي آورنده به سوي خدا بود. اي ابراهيم از اين (گفتگو) در گذر که فرمان پروردگارت (برعذاب قوم لوط) فرا رسيده و  يقينا آنان را عذابي بدون بازگشت خواهد آمد.] هود 74-76
ابراهيم(ع)  با آگاه شدن از ماموريت فرستادگان خدا که براي هلاک کردن قوم ستمکار لوط روانه بودند، با آنان به مجادله و گفتگو پرداخت که شايد از عذاب و هلاک کردن آنان صرف نظر نمايند و به آنان مهلت معيني داده شود، باشد که در آن مهلت مقرر توبه کنند و از عمل زشت خود دست بردارند.
شايد اين سوال پيش آيد که چگونه ممکن است پيامبري چون ابراهيم(ع)  براي آن قوم لعين شفاعت کند؟
در پاسخ به دو نکته توجه مي کنيم:
اولاً: اگر غير از اين عمل از ابراهيم(ع)  خليل الله مي‌ديديم جاي پرسش داشت چه اينکه اين درخواست ريشه در ارزش‌هاي اخلاقي ابراهيم(ع)  دارد که در سه حقيقت « حليم» و « اوَاه» و « منيب» نمود مي‌يابد. و اين به وضوح در آيه شريفه بيان شده است.
ثانياً: قطعي بودن عذاب الهي براي او معلوم نبود و در اين هنگام تقاضاي مهلت و شفاعت براي اهل گناه امري طبيعي است. قطعي بودن عذاب را قرستادگان حق پس از درخواست ابراهيم (ع) به او خبر دادند و گفتند که اين عذاب حتمي و غير قابل برگشت است.
در جاي ديگر ابراهيم(ع) از خداي مهربان براي ذريه و نسلش در قلوب مومنان درخواست مهرباني و مهرورزي مي‌کند:
[ پروردگارا! من برخي از فرزندانم را دردره‌اي بي کشت و زرع نزد خانه حرمت يافته‌ات سکونت دادم. پروردگارا! براي اينکه نماز را بر پا دارند. پس دلهاي  گروهي از مردم را به سوي آنان علاقه‌مند و متمايل کن و آنان را از انواع محصولات و ميوه‌ها روزي بخش.باشد که سپاسگذاري کنند.] ابراهيم 37
به اين نکته مهم توجه داريم که ذريه ابراهيم(ع) فقط اسماعيل نمي‌شود بلکه کلمه ذريه شامل نسل مومن ابراهيم(ع) به ويژه پيامبر و اهل بيت اويند چنانکه اميرالمومنين در روايتي مي‌فرمايند: « نحن آل ابراهيم»  ما دودمان ابراهيم هستيم.

نوشته شده در تاريخ 16/10/85 ساعت 12:37